Bewegingloos

Deze week heb ik net een nieuw boek uitgelezen. Het heet Souvenir van Therese Fowler.
Het gaat over een vrouw die te horen krijgt dat ze ALS heeft, een zeer zeldzame ziekte die al je spieren langzaam verlamt, tot je longspieren het ook opgeven en je sterft. Ze besluit om in haar laatste weken haar jeugdliefde terug op te zoeken, waar ze nog steeds zielsveel van houd. Ze besluit een dagboek aan te maken voor haar dochter, zodat deze een tastbare herinnering heeft een haar moeder wanneer die er niet meer is. De moeder pleegt zelfmoord op het moment dat ze voelt dat haar lichaam te zwak wordt. Ze wil niet dat haar dochter haar ziet lijden. Want de ziekte verlamd al je spieren, zodat je niet meer kunt praten, niet zelfstandig meer kan eten en niet zelfstandig meer naar het toilet kan gaan. Maar het tast het mentale vermogen of de zintuigen niet aan. Je ziet, hoort, ruikt alles nog, maar je kunt niets meer doen. Zo wilde ze niet sterven...
Een prachtig en ontroerend boek, een boek dat je niet snel vergeet.

Ik ben dit boek beginnen lezen toen ik bij mijn meter logeerde. Haar moeder heeft ook een bepaalde ziekte, alleen wist ik toen het fijne er nog niet van. Tijdens mijn verblijf bij haar ontdekte ik dat haar moeder lijdt aan ALS, aan dezelfde ziekte als het personage in mijn boek. Nu wist ik plots er wel het fijne van.

Er zijn 2 soorten van deze ziekte. De ziekte kan erfelijk zijn en de ziekte kan niet erfelijk zijn.
Het personage het de niet erfelijke ziekte, wat betekende dat haar dochter geen ALS zou krijgen.
De moeder van mijn meter heeft de erfelijke ziekte, ...
Wat betekend dat mijn meter een grote kans maakt om ALS te krijgen...

Hoe zal zij hierop reageren. Ze heeft bewust de test nog niet afgenomen, waardoor ze nog niets zeker is of ze deze ziekte heeft geërfd. Maar ze ziet haar moeder er wel aan tenonder gaan.
Hoe zal zij reageren? Net als de moeder in mijn boek? Of zal ze dapper verder gaan en elke dag voortleven tot ze in een ziekenhuisbed langzaam sterft, wanneer haar longen het hebben opgegeven?
Zal ik mijn meter, mijn enige echte familielid voor mij, de enige die op mij lijkt, de enige die mij echt begrijpt... Zal ik haar langzaamaan zien achteruitgaan, tot ze er niet meer is? En zal ze voor mij ook iets tastbaar nalaten? Zou ik haar woorden opnieuw kunnen lezen en haar zo bij mij kunnen houden?
Zal ze überhaupt wel aan deze ziekte lijden?

Zo veel vragen, geen antwoorden...
ALS... Een ziekte die je verlamd, zodat je alleen nog maar kunt zien en voelen wat echt belangrijk is in je leven.

Dikke kus x 

Ik ga op reis en ik neem mee

Ik ga vanaf morgen op kamp. Ik moet dus nu mijn valies klaarmaken, al ben ik daar wat slordig in. Alles ligt op een hoop, ik vergeet de helft, heb teveel mee,... Dit onderdeel zorgt altijd voor problemen. Gelukkig is het maar een valies voor op kamp.

Maar wat als ik mijn bagage moet klaarmaken voor mijn levensreis. Wat zou ik dan meenemen? Ik zou vooraf waarschijnlijk een lijstje maken, en dan nog de helft vergeten...
Wat zou ik meenemen op mijn wereldreis? Wat heb ik nodig om te overleven (naast lucht, eten en water)? Volgens mij zou dit mijn lijstje zijn:

Liefde
Vriendschap
Familie
Mijn paarden
Vreugde
Fantasie
Een hoop boeken
Pen en papier
En nog zoveel meer...

Naar waar zou ik gaan? Waar zou mijn reis eindigen? Wie kom ik tegen?

Volgens mij is de reis van je leven, de spannendste reis die je ooit zult maken. En volgens mij kom je na je reis, met 25 extra valiezen terug...

Dikke kus x 

Verhaaltje voor het slapengaan

Ik ben een slechte slaper. Ik woel en ik draai, ik zucht en draai nog eens, verleg mijn kussen, verleg mijn deken,... En val dan uiteindelijk 3uur later in slaap. Ik ben dus een slechte slaper, en dat irriteerd mij enorm.
Maar sinds kort heb ik de ideale manier gevonden om in slaap te raken!

Ik hou van verhalen. Ik lees verschrikkelijk veel boeken, hou ervan om in de verhalen te verdwijnen. Maar zelf vind ik het ook leuk om mijn fantasie in een verhaal te steken, zelf verhaaltjes maken.
Dus, wanneer ik in mijn lig, doe ik mijn ogen dicht en begin mijn verhaal.

Gisteren avond heb ik een mooi verhaal gemaakt... Jammer dat ik voor het einde in slaap ben gevallen...
Voor ik mijn verhaal begin moet ik je misschien iets bekennen... Ik ben namelijk een grote HungerGames fan, en hierdoor zijn Jennifer Lawrence en Josh Hutcherson mijn idolen geworden. Ze zijn gewoon geweldig :)
Maar okee, hier nu mijn verhaal.

Ik loop over een drukke straat. Iedereen is gehaast, mensen botsen tegen me op, duwen me mee in de stroom. Zelf valt het me niet op, ik ben aan het bellen met mijn vriendin. We hebben elkaar al in geen maanden gezien en dit gesprek was net wat ik nodig had na een lange zware week.
Ik wil net mijn beklag doen over mijn baas, wanneer er voor mijn neus een knappe jongen opduikt, uit het niets. Hij is al te dicht bij mij, ik kan hem niet meer ontwijken. Dit heb ik natuurlijk pas door nadat we al tegen elkaar opgelopen zijn en hij zijn halve koffiebeker over mijn T-shirt gemorst heeft.
"Ik bel je later terug," spreek ik tegen mijn gsm en kijk naar de jongen die heel schuldbewust naar me kijkt.
Ik herken die ogen, die lach. Al hij tegen me spreekt, is er geen twijfel meer mogelijk.
"Het spijt me zo! Ik zag je niet aankomen. Ik heb wat haast, zie je?"
Ik sta met mijn mond vol tanden. Ik heb net mijn grote idool ontmoet. Josh Hutcherson heeft net koffie over mij heen gegoten!
Ik kijk even naar mijn T-shirt, haal mijn schouders op en lach naar hem: "Het zal niemand opvallen, ik zeg wel dat dit de nieuwe mode is. Wat vind jij ervan?"
Ik neenm een soort modellenpose aan en hij lacht. Een lach die in mijn dromen terugkomt.
"Ja, het staat je wel. Zeg maar dat het van een een bekende ontwerper is. Iedereen zal er weg van zijn!"
Ik lach lief naar hem, en bied hem een nieuwe koffie aan, aangezien dezijne op mijn T-shirt ligt.
Hij kijkt me even aan en schud zijn hoofd. "Het spijt me, maar ik heb haast. Ik heb een auditie te doen. Het spijt me, je aanbod klinkt zeer aantrekkelijk."
Ik kijk in zijn ogen, en zie dat hij het meent. Hij had graag koffie met mij gedronken, als hij geen haast had. Mijn hart gaat iets sneller kloppen.
"Het geeft niet, ik begrijp het wel. Succes met je auditie."
Ik lach nog even naar hem, en wil net doorlopen als hij mijn arm neemt en me tegenhoud.
"Vanmiddag om 16u zelfde plaats?"
Mijn hart maakt samen met mijn maag een sprongetje. Maar ik antwoord heel charmant en rustig: "Okee, maar dan zonder koffie over me te gieten."
Hij lacht even, laat mijn arm los en zegt: "Afgesproken." Daarna is hij weg. Mee met de stroom, het volk heeft hem opgeslokt.
En ik. Ik huppel vrolijk naar huis om een propere T-shirt aan te doen.

Hopelijk kan ik mijn vervolg ooit nog eens neerschrijven.

Dikke kus x 

Letter to my Romeo

Liefste Onbekende,

Sinds onze laatste ontmoeting krijg ik je niet meer uit mijn hoofd. Het moment dat mijn ogen de jouwe kruiste, werd alles stil om mij heen en kon ik alleen mijn hart horen kloppen. De wereld stopte even met draaien, terwijl ik in jouw groene ogen verdronk.
Het moment dat je naar me lachte, langzaam naar me toe stapte en in mijn oor fluisterde: "Is de wereld nu echt stilgevallen? Want ik hoor enkel nog de vogels fluiten, voel enkel nog mijn hart kloppen en zie nog enkel jouw prachtige, hemelsblauwe ogen.", begonnen mjjn knieën te knikken, mijn handen te zweten. 
Ik bracht mijn lippen naar je oor en fluisterde zacht: "Laat de wereld maar stilvallen, laat het moment dat ik in je heldergroene ogen verdrink maar eeuwig duren."

Je lachte lief naar me, pakte mijn hand en leidde me langzaam weg, weg van de mensen, dichter naar je toe. Je bracht me naar een afgelegen grasparkje, met een grote boom met zicht op de oceaan. Je trok me zachtjes naar je toe, legde je vrij hand op mijn rug. Zo stonden we daar, langzaam te dansen op het ritme van onze hartslag. We zeiden geen woord, keken alleen in elkaars ogen, en dansten de nacht door. 
Toen de zon opkwam, het leek zo snel, kwamen je ogen dichterbij. Ik sloot de mijne en voelde daarna de aanraking van je zacht lippen. Je kuste me teder, liefdevol, vol verlangen. Een eeuwigdurende zoen, die veel te snel eindigde.

 Liefste Onbekende, ik weet je naam niet, ik weet niet wie je bent. Toch kan ik onze nacht samen, dansend in het maanlicht, niet vergeten. Onze kus, die me naar meer doet smachten.
Liefste Onbekende, kom terug. Ik heb je te lang moeten missen. Kom vanavond terug in mijn dromen, laten we onze avond opnieuw beginnen. Kom terug in mijn dromen, de plaats van onze eerste ontmoeting. Dans dan met me tot de zon opkomt, kus me tot de zon ondergaat.

Ik wacht op je, het Meisje Met De Hemelsblauwe Ogen.

Dikke kus x

Liefde op het eerste gezicht

Vandaag heb ik de film Les Misérable bekeken. Een film die ik al een tijdje wilde zien, waar ik vandaag (eindelijk) de kans toe kreeg. Geweldige acteurs, prachtige liedjes, zo mooi gezongen, fantastisch verhaal,... Toch is er iets dat mij stoort.

De film vertelt op een gegeven moment over een jongen(Marius) en een meisje (Cosette), die na één blik niet meer zonder elkaar kunnen leven, beter bekend als "Love at first side". Marius is tot over zijn oren verliefd en zweeft door de wereld, niet wetend dat er een meisje, genaams Éponine, achter hem staat die al jaren smoorverliefd op hem is. 
Ze toont hoe gaag ze hem ziet, ze doet alles voor hem,... Toch ziet hij het niet en wordt verliefd op Cosette.
 Wanneer er een geweer op hem gericht wordt, en Éponine de kogel voor hem opvangt, neemt hij haar in haar armen en heeft opeens door hoeveel hij voor haar betekent. Ze sterft in zijn armen, in de armen van de jongen die haar niet zag zoals zij elke dag naar hem keek.
Marius trouwt met Cosette waar hij smoor op is en einde verhaal.

Ben ik de enige, of is het niet eerlijk dat Éponine alleen achter blijft? Zij deed alles voor hem, ze stierf zelf voor hem, en nog bleef ze alleen achter. Cosette hoefde alleen naar hem te kijken, en dat was het. Geen enkele moeite moeten doen, ze heeft hem niet moeten overtuigen van haar liefde voor hem, geen kogel moeten opvangen. Toch koos hij haar en zag hij niet hoe graag Éponine hem zag...

De enige reden waarom ik mij hier druk over maak, is dat de gedachte mij bekruipt dat dit mij ook wel eens kan overkomen. Wat als ik mijn Prince Charming gevonden heb, maar hij ziet mij niet staan? Wat als ik alle moeite van de wereld doe, en hem dan in één enkele ogenblik zie verliefd worden op iemand anders? Wat als ik mijn leven voor het zijne geef en dan in zijn armen sterf, wetend dat hij toch met de andere zal trouwen... 
Hoe zou ik me voelen? Vernedert? Verloren? Wanhopig? Leeg? of misschien gewoon... Dood? Misschien vond Éponine het beter om te sterven, wetend dat haar grote liefde gelukkig is, zonder dat zij nog elke dag als een kwelling moet doorkomen... Misschien was ze al dood voor de kogel haar lichaam binnendrong. Dood van verlangen, dood van verdriet,... 

Hoe moet Marius zich voelen? Schuldig? Boos? Geschokt? Of misschien gewoon opgelucht? Blij dat hij het meisje niet meer moet kwellen. Dat hij haar kan laten gaan, wetend dat ze naar een plek gaat weer er liefde in overvloed is, liefde die ze van hem verlangde tijdens haar leven. Een verlangen die haar dood betekende.

Liefde is dodelijk, maar is een onbeantwoorde liefde dit waard?

Dikke kus x  

Mijn Begin

Ik ben een meisje van 16 jaar. 16 jaar en vol met wensen. 16 jaar en vol met geheimen. 16 jaar en vol van verlangens. 16 jaar en vol met dromen. 16 jaar en net als alle andere 16-jarige meisjes, maar net iets anders. 

Mijn gedachten zitten vol met fantasie. In mijn wereld kan alles. Ik leef in mijn wereldje en daar voel ik me goed. Mijn hoofd is een grote gedachtenbol waar alles mogelijk is. Maar dan ook echt alles...
Met mijn blog wil ik vooral mijn gedachten, wensen en dromen verwoorden. Want wat ik niet kan zeggen, kan ik wel schrijven. Boeken zou ik kunnen volschrijven met één enkele gedachte...
Mijn blog is dus niet bedoeld om je een inkijk te geven in mijn leven, maar wel in mijn fantasiewereld. Je krijgt een inkijk in mijn gedachten en mijn gevoelens. Ik zal mijn levensverhaal of mijn doodgewone saaie dag dus niet beschrijven, dat intresseert niemand.
Daarom gebruik ik mijn eerste log om je, voor de eerste en laatste keer, een kleine voorstelling van mij en mijn echte leven te geven.

Ik ben een meisje van 16.
Ik heb rood haar dat stijl over mijn schouders hangt.
Ik heb blauwe ogen die, op zonnige zomerdagen, zo licht zijn al de stille oceaan.
Ik woon in Oostende, aan de kust.
Ik hou ervan om 's avonds in mijn eentje op het strand te zijn.
Ik heb 2 verzorgpaarden die voor mij het leven waard maken. Ik hou ervan om in een boek te verdwijnen, je eigen wereldje te maken.
Ik lach graag.
Ik weet wie ik ben en ben best wel trots op mezelf, in verschillende opzichten.
Ik dans.
Ik spring. I
Ik lach.
Ik huil.
Ik lees.
Ik schrijf.
Ik fantaseer.
Ik heb lief.
Ik leef. 

Mijn eerste log is geschreven. Vanaf nu begint het. Want dit was het einde van mijn begin.

Dikke kus x